Het gevaar van amalgaamvullingen

Geplaatst op 22 september 2011 in Nieuws

Zoals ik in De Hormoonfactor beschrijf is voor het verkrijgen van een optimale fitheid en gezondheid van belang dat de schildklier optimaal werkt. Een bekende stoorzender kan kwik zijn, dat vrijkomt uit amalgaamvullingen (de welbekende donkere vullingen die zeer veel mensen nog in hun mond hebben).

Het giftige kwik

Kwik is een giftige verbinding en Selenium is een zeer belangrijk mineraal wat het lichaam inzet om te ontgiften van kwik. Selenium is daarnaast ook nodig in het lichaam om inactief schildklierhormoon T4 om te zetten in werkzaam schildklierhormoon T3. Hierdoor kan kwik uit amalgaam dus de schildklierwerking verstoren.

Mijn advies: Amalgaamvullingen vervangen door andere materialen en, indien onmogelijk, in ieder geval selenium suppleren.

Verder is het ook van belang dat amalgamen op een goede manier verwijderd worden waarbij zo min mogelijk kwik vrijkomt. Ik verwijs mijn klanten vaak door naar Peter van Alphen, omdat hij de beste methode toepast. Vandaar dat ik hem gevraagd heb een gastblog over amalgamen te schrijven en de veiligste verwijdermethode.

Peter, zeer veel dank!

Amalgaam

Gaatjes in tanden en kiezen worden al meer dan honderdvijftig jaar gevuld met amalgaam, een legering van onder andere zilver en kwik. Er is al vele jaren een discussie over de schadelijkheid van dit soort vullingen. Er zijn aanwijzingen dat amalgaamvullingen kwik kunnen lekken en op die manier voor gezondheidsklachten kunnen zorgen:

In sommige landen, bijvoorbeeld Zweden, Denemarken en Oostenrijk, is het gebruik van amalgaam al verboden
In Duitsland mag het niet worden toegepast bij zwangere vrouwen en kinderen
In Nederland is het gebruik van amalgaam nog wel toegestaan

Amalgaamvullingen bestaan voor ongeveer 50% uit kwik. Kwik is een giftig metaal en metingen hebben aangetoond dat er kleine concentraties kwik uit de vullingen kunnen vrijkomen.

Meestal zijn er geen aantoonbare acute gezondheidsklachten na een behandeling met amalgaam. Echter, op de lange termijn zouden er wel lichamelijke klachten kunnen optreden. Vaak zijn dit klachten waar een arts geen directe oorzaak voor kan vinden.

In combinatie met andere metalen die zijn toegepast, bv. goud of metaal van beugels of prothesen kunnen er ook potentiaalverschillen ontstaan in de mond, een soort batterijwerking. Daardoor kan de hoeveelheid kwik die vrijkomt nog groter worden.

Veel tandartsen onderkennen dat het gebruik van amalgaam risico’s met zich mee kan brengen. Omdat er tegenwoordig steeds meer goede alternatieven te kiezen zijn, zoals de betere composieten en porseleinsoorten, wordt amalgaam steeds minder toegepast. Wel noodzakelijk dat de tandarts zich dan de vaak lastigere technieken eigen maakt.

De amalgaamvullingen die reeds in het gebit zijn aangebracht, kunnen prima worden vervangen door composiet of keramische materialen.

Belangrijk is wel dat als amalgaamvullingen vervangen worden, ze op de juiste manier worden verwijderd. Tijdens het uitboren van de vullingen komen namelijk amalgaamdeeltjes en kwikdamp vrij.

De Cofferdam techniek

Een veilige methode om dit uit te voeren is door het aanbrengen van een cofferdam. Hierbij wordt een rubber lapje over de mond gespannen, waarbij alleen de te behandelen tanden of kiezen door de lap steken en de rest van de mondholte en de slijmvliezen lekvrij is afgedekt.

Als de tandarts deze cofferdamtechniek goed toepast dan komen er nauwelijks amalgaamdeeltjes en damp vrij en kunnen er op een veilige manier fraaie esthetische restauraties worden vervaardigd.